o mnie

Chciałam zostać biologiem, wybrałam więc studia w Akademii Sztuk Pięknych i zajęłam się pisaniem książek.

Skąd tak pokrętny życiorys zawodowy? Zamiast tłumaczyć przywołam pewną sytuację. Wystawa moich obrazów wiele lat temu, na wernisażu pojawił się pewien biolog. – Czy to przypadkiem nie są mitochondria? – spytał pokazując jedno z płócien. Cóż, nie było to mitochondrium tylko nieskończoność (w tamtych czasach interesowała mnie wyłącznie nieskończoność). Niemniej skojarzenie było trafne – estetyka organelli komórkowych miała duży wpływ na moje malarstwo. Nie tylko malarstwo zresztą. Ulubioną (i wymyślną przeze mnie) techniką animacji filmowej była animacja w żelatynie - doskonała do „mikrobiologicznych” efektów.

Warto również wspomnieć, że dziedziną, która najbardziej fascynowała mnie w naukach przyrodniczych była zoopsychologia (nie licząc naturalnie mikrobiologii – traktowanej raczej z estetyczno-filozoficznego punktu widzenia). Potem (zgodnie z kierunkiem ewolucji – od mikroorganizmów aż do człowieka) przerzuciłam swoje fascynacje z psychiki zwierząt na psychikę ludzką. Do dziś psychologia to jedna z ważniejszych inspiracji w moim pisaniu.

Gdy po liceum definitywnie porzuciłam myśl o karierze zoopsychologa, zamiłowanie do świata przyrody przeniosło się na inne sfery mego życia. Nie jadam mięsa, a w moim domu zawsze są jakieś zwierzęta. Ostatnio planuję przeprowadzkę… ze wsi na wieś. Tam (na tej drugiej wsi, gdzie kiedyś zamieszkam) łatwiej spotkać lisa lub dzika, nad rzeką przemykają zimorodki, a za oknem nawołują się żurawie.

Zarzucają mi, że trzymam dziesięć srok za ogon. Nie wiedzą, że granice w moim świecie przebiegają inaczej niż podziały w teorii sztuki i chętnie ulegają rozkładowi, jak materia w przyrodzie, która tak łatwo zmienia formę, przechodząc z jednego ciała w drugie. Nie mogę więc inaczej. Niezależnie od tego, co robię – piszę, rzeźbię, czy animuję – zawsze zajmuję się tym samym.
(fragment wywiadu z wymyśloną przeze mnie poetką, rzeźbiarką i reżyserką filmów animowanych – Niką Sanders).

Tym, którzy preferują konkrety proponuję alternatywną wersję życiorysu. A więc jeszcze raz…

Dorota Suwalska – Absolwentka Wydziału Malarstwa (dyplom z wyróżnieniem w pracowni profesora Stefana Gierowskiego w 1992 r., aneks w pracowni Nowe Media profesora Ryszarda Winiarskiego) oraz Studium Podyplomowego w zakresie kształcenia pedagogicznego w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Studiowała również film animowany na tejże uczelni.

?????????

Pisarka; autorka projektów wizualnych; animatorka kultury; ilustratorka; bywa również dziennikarką.

Laureatka m. in. Wyróżnienia w Pierwszym Polsko-Włoskim Konkursie na Scenariusz Filmu dla Młodego Widza (2006r.), Wyróżnienia Literackiego w Konkursie Polskiej Sekcji IBBY Książka Roku 2007 i 2016, oraz wyróżnienia w IX Konkursie Literatury Dziecięcej im. Haliny Skrobiszewskiej. W latach 2012 i 2013 nominowana do nagrody Astrid Lindgren Memorial Award.

Współpracowała z TVP realizując krótkie filmy plastyczne oraz felietony autorskie dla dzieci (1990-95). Redaktor Kwartalnika Literackiego „Wyspa” (2007-2009). W latach 2008-11 członkini Zarządu Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

W swoim dorobku ma trzy tomiki poetyckie oraz powieści dla dzieci i młodzieży: „Znowu kręcisz Zuźka!”, „Zuźka w necie i w realu”, „Bruno i siostry”, „Marionetki Baby Jagi”, „Ratunku, marzenia!”, „Pan Fortepianek”, „Piegowate Niebo”, „Czarne Jeziora”. Współautorka książek m.in. „Bajkoterapia, czyli dla małych i dużych o tym, jak bajki mogą pomagać”, „Un mundo de relatos. Antología” (książka opublikowana przez hiszpańskie wydawnictwo Pearson Educación), „Bezpieczna bajka”, „Słowik, Kopciuszek i inne najpiękniejsze bajki”, „Zapach czekolady. Opowiadania i wiersze dla dzieci”.

Jej utwory tłumaczone były na hiszpański, słoweński a także… na język przestrzeni ;) To ostatnie dotyczy literacko-internetowego projektu: www.terapia (dla dorosłych).

Swoje wiersze, opowiadania i artykuły publikowała w prasie dziecięcej, literackiej i pedagogicznej, podręcznikach szkolnych. Współpracuje z portalem www.ngo.pl.